Cała Ja

Cała Ja

Matka, żona, emigrantka

bez pamięci zakochana w życiu

Justa

„Cud poczęcia” według Karoliny / Szwecja

Witam i zapraszam na kolejny wpis z serii „Cud poczęcia według Polek w Świecie”
Dziś Karolina z  Laholm, miasta w Szwecji.
Zapraszam do lektury. 


Mam na imię Karolina, od 14 lat mieszkam w Szwecji, w Laholm, w południowej części Halland. Moje jedyne dziecko, córeczkę Livię urodziłam w Szwecji w 2007 roku, mając 31 lat. 

W połowie stycznia 2007 roku zorientowałam się, że jestem w ciąży, test to potwierdził. Kolejnego ranka zadzwoniłam do przychodni dla kobiet, żeby umówić się na wizytę. 

Dzwonię, odbiera rejestratorka:

– Dzień dobry, nazywam się tak i tak, mój pesel…, wczoraj wieczorem zrobiłam test ciążowy, który wyszedł pozytywnie…
– Dzień dobry – pani wyszukała mnie w systemie, po czym mów – czy chcesz zatrzymać ciążę?…
Zamurowało mnie na kilka sekund.
– Tak! Oczywiście, że chcę!
– Oh, to świetnie! Gratuluję! – super miłym głosem powiedziała dziewczyna i przeszła do rejestracji.

Ta pierwsza rozmowa uświadomiła mi, w jakich realiach żyję, że tu mam prawo decydować sama o sobie i każda decyzja jest uszanowana. Ale nie o tym dziś rozmawiamy.  Tak więc po dziwnym dla mnie początku rozmowy udało mi się ustalić termin pierwszej wizyty u położnej. W Szwecji ciążę prowadzi położna, która ma większe kompetencje niż jej koleżanka po fachu w Polsce. Ginekolog/położnik jest angażowany w ciążę w szczególnych wypadkach.

Pierwsza wizyta odbyła się w okolicy 5 tygodnia ciąży, określony został przybliżony termin porodu, który miał być później zweryfikowany przez USG. Zleciła mi ogromną listę badań, generalnie na wszystko, bo i krew i minerały/witaminy, enzymy, mocz, tarczyca, HIV, krzywa cukrowa (z wywiadu jestem obciążona cukrzycą, mój tato chorował na cukrzycę t.II). 

Wszystkie wyniki miałam książkowe więc kolejnym terminem był 11 tc. na zrobienie USG. 

Ja, z uwagi na wiek – już po 30, byłam zdecydowana na przeprowadzenie testu prenatalnego. Jako, że inwazyjny test z wód płodowych wiąże się z dosyć wysokim ryzykiem poronienia, zdecydowałam się na test PAPPA.  Na szczęście wynik badania był negatywny, więc nie było potrzeby przeprowadzenia amiopunkcji. Rozmowa przed i po teście oraz USG należące do testu były jedynymi wizytami u lekarza położnika podczas całej mojej ciąży. 

Mniej więcej w 5 miesiącu ciąży nasza położna zorganizowała „kurs dla rodziców”, którzy oczekują pierwszego dziecka. W sumie było około 6 par, które jesienią oczekiwały swojego pierwszego potomka. W Szwecji nie ma całej tej histerii ze szkołami porodu, nauką oddychania, etc. Nasz kurs polegał na tym, że w ciągu kilku tygodni spotykaliśmy się z naszą położną, przeszliśmy z nią wszystkie możliwe i dostępne w naszym szpitalu metody znieczulające, opiekę nad noworodkiem i niemowlakiem, wskazówki dla mam, jak możemy dojść szybko do formy po porodzie, aspekty psychologiczne zmiany sytuacji w jakiej się znajdziemy, bo przecież pojawienie się dziecka w rodzinie to rewolucja. Aspekty seksualne po połogu, etc. Mieliśmy również spotkanie z położnymi na oddziale położniczym w naszym szpitalu rejonowym (w Szwecji rodzi się w publicznych szpitalach/klinikach, prywatne oddziały położnicze są rzadko spotykane). Tam obejrzeliśmy salę porodową, salę operacyjną do cc., które w Szwecji wykonywane jest tylko w przypadku zagrożenia zdrowia/życia matki lub dziecka. Nie ma cesarek „na życzenie” jak w PL. 

I tu muszę się na chwilę zatrzymać. Ja mam bardzo niski próg bólu fizycznego i praktycznie od zobaczenia tych dwóch kresek na teście nie byłam w stanie o niczym innym myśleć jak tylko o bólu porodowym i że przecież ja go w życiu nie wytrzymam, i nie mogłam zrozumieć, że nie zrobią mi cesarki na życzenie!!! 

Moja położna skierowała mnie do poradni przy oddziale położniczym w szpitalu, na tzw. grupę wsparcia psychologicznego Aurora. Tam miałam spotknia z psycholożką i położną Susanne. Przez kilka tygodni regularnie rozmawiałam z psychologiem o moich lękach, z położną o metodach p. bólowych. Napisałam „list porodowy” ze wszystkimi moimi życzeniami w trakcie porodu, z prośbą o znieczulenie ZO, o szczegółowe informowanie mnie i męża o przebiegu porodu, etc. List był podlinkowany do mojego journala w bazie danych. Po miesiącu pracy nad sobą i swoją psychiką poczułam, że mogę spróbować urodzić :). Wiem, że dla większości czytelników brzmi to dziecinnie, ale mój strach przed bólem był tak wielki, że nie myślałam racjonalnie przed „terapią”. 

Pozostały czas ciąży minął bardzo spokojnie, regularnie spotykałam się z położną na USG i inne badania. Termin porodu wyliczony miałam na 10 września. Przenosiłam ciążę 12 dni. W kolejnych dniach po terminie porodu spotykałam się z położną co dwa dni. W piątek 21.09 rano poszłam na kolejną wizytę, zrobiła wszystkie badania i poinformowała, że jeśli nic się nie wydarzy do niedzieli rano, to chce mnie widzieć na oddziale o 7 rano w niedzielę, będzie trzeba wywoływać poród.

W piątek po południu czułam już, że wszystko się zbliża, w nocy dostałam pierwsze bóle, dzwoniłam na oddział, liczyłam minuty wg zaleceń położnych, znów dzwoniłam, i znów liczyłam. W szwedzkich szpitalach odradzają przyjazd pacjentkom, które nie mają regularnych bóli w odpowiednich odstępach czasu. Często zdarza się tak, że mama po wejściu na oddział na skutek stresu traci bóle, i cała akcja porodowa może się wstrzymać i przeciągnąć w czasie.
W końcu o 6 rano położna w szpitalu powiedziała, że mam przyjechać. Na oddziale byliśmy po pół godzinie. Od razu po zbadaniu położne skierowały mnie do wanny z letnią wodą. Siedząc w wannie miałam w zasięgu ręki gaz rozweselający czyli podtlenek azotu, praktycznie niedostępny w PL na oddziałach porodowych, w Szwecji jest podstawowym i najbardziej rozpowszechnionym środkiem znieczulającym. Jak działa? Ja to porównałam do hałasu na koncercie, wyobraź sobie, że stoisz blisko nagłośnienia, huk jest nieprzyjemny, zatykasz uszy dłońmi, dalej wszystko słyszysz wszystko ale jest mocno przytłumione.

Tak więc siedziałam w tej wannie z ciepłą wodą, co kilkadziesiąt sekund wdychając gaz, jadłam lekkie śniadanie! Tak, położna przyniosła mi herbatę i jajka na miękko, o które poprosiłam. Mąż też dostał swoje śniadanie. Włączyliśmy sobie CD z muzyką, którą wybraliśmy specjalnie do porodu. Koło 9 poczułam, że odeszły mi wody płodowe. No i skończyło się relaksowanie. Z powodu ryzyka zakażenia musiałam wyjść z wanny i przeszłam do swojego pokoju porodowego. Pokój wyglądał bardziej jak pokoik w pensjonacie, kolorowe zasłonki, drewniane mebelki, panel za łóżkiem z gazem, tlenem i innymi medycznymi instrumentami schowany za drewnianym panelem, ogromny, fioletowy fotel z podnóżkiem dla Taty. Wielofunkcyjne łóżko porodowe dla Mamy.  Seledynowa łazienka z prysznicem. Maleńki pokoik do pielęgnacji noworodka. Nie czułam, że jestem w szpitalu.

Koło godziny 13, gdy ból się nasilał, a końcowa faza porodu jeszcze się nie zbliżała, dostałam wg życzenia w liście porodowym znieczulenie ZO. Anestezjolog po założeniu znieczulenia stał przy mnie kilkadziesiąt minut kontrolując ciśnienie, pracę serca, pytał mnie czy coś czuję. Z ZO miałam chwilę czasu żeby odpocząć, zasnęłam na chwilę, położna cały czas monitorowała mnie. Gdy zgłodniałam i poprosiłam męża, żeby przyniósł mi coś do jedzenia, położna kazała mu jednak zostać ze mną i sama pobiegła po zupę dla mnie (popularna w Szwecji zupa z dzikiej róży o konsystencji kisielu, na wypadek, gdyby była potrzebna narkoza do cc, nie mogłam jeść stałego pokarmu) i obiad dla mojego męża!!! Około 15 zaczęły się bóle parte. W między czasie zmienił się dyżur położnych i… okazało się, że będę rodziła z Suzanne, tą z Aurory, która doskonale już mnie i moje lęki znała. Jak ją zobaczyłam to poryczałam się ze szczęścia, wzruszenia, emocji, zmęczenia. 

Podczas ostatniego etapu porodu były przy mnie dwie położne. Znieczulenie spowodowało osłabienie pracy macicy, więc podłączyły mi kroplówkę z oksytocyną. Jedna dawkowała, druga kontrolowała i wydawała polecenia. Konstrukcja łóżka porodowego pozwoliła mi na poród w pozycji siedzącej. Muszę jeszcze dodać, że od pierwszego bólu partego do urodzenia się Livii minęło 50 minut. Cały ten czas jedna z położnych siedziała przede mną i masowała mi wejście do pochwy, tak, żeby mięśnie się rozluźniły a ewentualne pęknięcie było jak najmniejsze. Po porodzie, gdy sobie uświadomiłam co One robiły nie mogłam powstrzymać wzruszenia, że aż tak się przejęły mną i moim komfortem rodzenia.

Livia urodziła się zdrowa, silna, kruczowłosa  9 pkt Apgar.

Po zaszyciu mnie (dzięki pracy położnych pękłam odrobinę, potrzebne były tylko dwa szwy) zostaliśmy sami we troje. Po godzinie od porodu dostałam takiego naturalnego kopniaka adrenaliny, że sama poszłam do łazienki wziąć prysznic i ogarnąć się. Wspomnienie bólu z każdą chwilą się zacierało, to prawda, że bóli porodowych się nie pamięta.  

Około 18 byliśmy już na oddziale dla noworodków, sama wiozłam moją Livię w „akwarium”, czyli transparentnym wózeczku dla noworodków.

Mąż został z nami, mieliśmy pokój rodzinny. W sumie spędziliśmy w szpitalu dwie noce. Pierwsza noc minęła spokojnie obie spałyśmy. Druga noc była bardzo niespokojna, po północy przyszła do nas położna i zaproponowała, że zajmie się Livią, nakarmi ją, bo ja miałam problem z pokarmem.

W poniedziałek rano po wszystkich badaniach dostaliśmy wypis i pojechaliśmy w końcu do domu.

OPIEKA NAD NOWORODKIEM I ŚWIEŻĄ MAMĄ PO PORODZIE.
JUSTA: Ile dni po porodzie musieliście zostać w szpitalu ? 
KAROLINA: Dwa dni, ale gdyby nie fakt, że Livia urodziła się w sobotę a w weekend ortopeda, który bada noworodki nie ma dyżuru, pojechalibyśmy do domu po 1 dobie spędzonej w szpitalu.
 
J : Jak wspominasz Wasze pierwsze chwile? 
K : Personel szpitala zapewnił nam intymność, poczucie bezpieczeństwa, w pierwszym dniu połogu otrzymałam środki p/bólowe na życzenie oraz pomoc w pielęgnacji dziecka. Położna udzieliła mi ważnych wskazówek jak przystawiać dziecko do piersi, jak pielęgnować piersi w przypadku gdy sutki popękają, co robić żeby tego uniknąć. Jak dbać o pępuszek, o delikatną skórę dziecka. Jak kąpać. Wszystko to, czego w PL uczą się mamy w szkołach rodzenia. Poświęciła nam dużo swojego czasu.
 
J : Czy opieka nad Wami była zadowolająca? 
K : Absolutnie tak. Uważam, że dostałam więcej niż oczekiwałam.
 
J : Jakie badania miało Twoje małe szczęście? 
K : Wszystkie podstawowe badania krwi. Badania dziecka przez pediatrę i ortopedę.
 
J : Jaką ocenę wystawiłabyć personelowi i szpitalowi w którym rodziłaś (w skali od 0 do 10).
K : Moja ocena oddziałów położniczego i niemowlęcego jest na 10.
 
J : Czy poleciłabyś GO czy raczej nie.
K : Oczywiście, polecam Region Sjukhus w Halmstad wszystkim ciężarnym kobietom w moim regionie. 

 


Od Justy : 

Karolinko dziękuje za poświecenie chwilki czasu i za wzięcie udziału w moim projekcie.  Zawsze interesowało mnie jak wygląda opieka kobiety w ciąży i po porodzie w innych krajach i dzięki Tobie i innych polkom z klubu mogę tą moją ciekawość zaspokoić.

Porównując Twoje doświadczenie z moim widzę, że porody i opieka w Szwecji i Wielkiej Brytanii nie wiele się różni. Ja jedynie nie miałam okazji na wypróbowanie wspomagaczy 😉 przy porodzie, za szybko rodziłam co oczywiście nie znaczy, że bezboleśnie… bolało jak cholera 🙂

Dziękuje raz jeszcze, że TU jesteś.  Pozdrawiam.


Karolina prowadzi bloga na którego serdecznie zapraszam

Smaki życia Carouschki

 

Dziękuje że jesteś i zaglądasz czasem
Zapraszam na wyznania innych światowych mam 
 
Pozdrawiam  
justalogo
  • Magda

    Droga Pani Karolino, w Polsce podtlenek azotu czyli tzw entonox, a nawet ZOP (znieczulenie zewnatrz oponowe) również jest standardem.

  • Zbieram się, zbieram do napisania moich ciążowych i porodowych historii i się zebrać nie mogę.

    • Dorota jest czas 🙂 ale jakby co to ci się przypomnę

  • Z zainteresowaniem przeczytalam. W Szwecji jest To podejscie chyba bardziej naturalne niz We Francji. Szkoda, ze w Pl nie mozna tak rodzic jak w naszych emigracyjnych krajach.

    • Podobno to się zmienia ale czy na pewno ?? Chcę zachęcić też Panie mieszkające w Polsce do napisania paru słów. Na razie mam jedną 🙂

This is a demo store for testing purposes no orders shall be fulfilled. Zamknij

UA-77360898-1
%d bloggers like this: